Voedsel voor de ziel

13/03/2011

Miljoenen mensen in de westerse wereld kampen met overgewicht en andere gezondheidsproblemen als gevolg van een slecht voedingspatroon. Moslims vormen daarop geen uitzondering. In sommige landen komen kwalen als hartaandoeningen en diabetes in hoofdzaak bij moslims voor. De ironie is dat juist moslims nadenken bij wat ze eten, bijvoorbeeld door hun vlees te kopen bij een betrouwbare islamitische slager of door het juiste tijdstip voor het verbreken van het vasten af te wachten. Waarom gaat het mis terwijl we toch de letter van de wet volgen?

Halal
Waar maar een moslimgemeenschap bestaat, vinden we islamitische slagerijen. Het halal-logo is misschien wel bekender dan de gecalligrafeerde naam van Allah. Halal is bekend geworden als “OK voor moslims”, het groene licht voor moslims om hun buikjes rond te eten. Maar waar we goed zijn in haarkloverijen over de technische definitie van de term “halal”, zijn we de geest van dat begrip volledig uit het oog verloren. We eten tot we erbij neervallen maar vergeten de honger van de ziel te stillen.

Wat we eten
Het materiële effect van wat we in ons lichaam stoppen is makkelijk te meten, maar de geestelijke consequenties ervan worden meestal over het hoofd gezien. De definitie van “halal” (toegestaan) mogen we niet beperken tot de techniek van het ritueel slachten. Kijken we naar de nadruk die in de koran en het voorbeeld van de Profeet (vrede zij met hem) op gematigdheid, goed doen, opoffering, vasten en diervriendelijkeheid wordt gelegd, dan is het duidelijk dat onze relatie met wat we eten meer inhoudt dan alleen maar het vullen van onze magen.

De koran leert moslims om voedsel te eten dat zowel “halal” als “tayyeb” (puur, heilzaam) is, dus ons voedsel zou aan beide criteria moeten voldoen. Dit wil zeggen dat we rekening moeten houden met waar ons voedsel vandaan komt en onder welke omstandigheden het is bereid. Als het om vlees gaat, gaat het bijvoorbeeld om het welzijn van dieren en wat ze te eten krijgen.

Hoe we eten
Moslims eten om te leven en leven niet om te eten – in tegenstelling tot wat de consumptiegerichte maatschappij waarin we leven probeert ons te laten geloven. Wat de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) over voeding zei, zijn we echter vergeten. Vlees wordt niet langer gezien als een bijzondere gunst, maar wordt gedachteloos geconsumeerd, soms meerdere malen per dag. Als gevolg daarvan heeft het slachten van een dier bij bijzondere gelegenheden zoals de walima, de aqiqah en de hajj veel aan betekenis ingeboet.

Moslims zijn erin geslaagd Ramadan van een periode van bezinning op onze relatie met God, het oefenen van zelfbeheersing en het denken aan de armen te veranderen in een maand waarin we weliswaar op andere tijden eten, maar nog steeds in staat zijn ons gewicht te laten toenemen door het verorberen van uitgebreide maaltijden. Zo’n soort “ramadan” schiet zijn doel voorbij.

De Profeet (vrede zij met hem) zei: “Niemand heeft ooit iets op een slechtere manier gevuld dan zijn eigen maag. De zonen van Adam hebben niet meer dan een paar happen nodig om sterk te blijven. Zij moeten bedenken dat een derde van hun maag voor voedsel bestemd is, een derde voor drinken en een derde om te ademen.”

Shagufta Yaqub, Eco Islam 03/2007, vertaald door Hendrik Jan Bakker

Wat je wellicht ook interessant vindt..

TERUGBLIK BEACHIFTAR

Zaterdag 2 juni jl stond er een mooie wandeling met een ramadan-tintje in de agenda gepland. Het zou de eerste...

‘Eco-Islam’ Wereldwijd

Globalized Islam: a Survey of Islamic Environmentalism Anne Marieke Schwencke Korte samenvatting van de studie: Sinds...

0 reacties